Zapewniam was: Jeśli ktoś poda wam kubek wody, bo należycie do Chrystusa, nie utraci swojej zapłaty. Ale jeśli ktoś stałby się przyczyną upadku jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, byłoby lepiej dla niego, aby mu przywiązano kamień młyński do szyi i wrzucono w morze. I jeśli twoja ręka prowadzi cię do upadku, odetnij ją. Lepiej jest dla ciebie bez ręki osiągnąć życie, niż z dwiema rękami iść na potępienie, w ogień nieugaszony. Jeśli twoja noga prowadzi cię do upadku, odetnij ją. Lepiej jest dla ciebie bez nogi osiągnąć życie, niż z dwiema nogami być wyrzuconym na potępienie. Jeśli twoje oko prowadzi cię do upadku, wyłup je. Lepiej jest dla ciebie bez jednego oka wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wyrzuconym na potępienie, gdzie ich robak nie umiera, a ogień nie gaśnie.

Piekło to miejsce ludzi przeraźliwie samotnych. Ludzi, którzy obwiniają wszystkich o wszystko. A najbardziej obwiniają o wszystko Boga.

Są ludzie którzy czytają ten fragment i wiedzą o co chodzi. Bo doświadczyli piekła w swoim życiu. Z tego miejsca w którym się znaleźli zaczęli wołać do Boga.

Inni nadal myślą że Bóg chce im coś zabrać. Szczęście, które sobie wymarzyli. Że życie ma być umartwieniem.

Tu nie chodzi o umartwienia. Chodzi o sposób, w jaki zaczyna się patrzeć na drugiego człowieka. W tej pogoni za szczęściem, którą niby Bóg chce zabrać, człowiek staje się przeraźliwie samotny.

To jest ciągle powtarzający się schemat: ludzie poświęcają to, co ważne, dla doraźnej korzyści. Dla przyjemności. Staczają się po równi pochyłej. Bóg widzi koniec takiego życia, i przed nim ostrzega.

Ale też nie ingeruje w nasze życie bez naszej zgody; bez naszej woli.

Wszystko zaczyna się od patrzenia. Od tego, jak patrzymy na drugiego człowieka.

Bóg patrzy na nas. Ale jest Tym, który patrząc, widzi nasze potrzeby. Jest Tym Który Chce Dawać. Przyszedł na Ziemię żeby dać.