Lecz on [bogacz] odpowiedział: «Nie, ojcze Abrahamie! Ale gdyby ktoś z umarłych udał się do nich, nawrócą się». Wtedy [Abraham] powiedział mu: «Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to nawet gdyby ktoś powstał z martwych, także nie dadzą się przekonać» (Łk 16, 30-31)

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu to kolejny tekst który pokazuje, że Bóg tak naprawdę nie chce niczego dla siebie. Natomiast jest zatrwożony tym, jak my odnosimy się do siebie nawzajem. Zatrwożony jest stanem naszego serca.

Zdanie które wypowiedział Abraham do bogacza we wspomnianym fragmencie jest niezwykle głębokie i niezwykle prawdziwe. My często nie używamy umysłu po to, by dociekać prawdy, ale by racjonalizować nasze wybory – że one są właściwe. Próbujemy udowadniać sobie że to, w co wierzymy (również jako grupa, do której czujemy się przynależni) – jest prawdą.

Chrześcijaństwo jest czymś, co ma nas przemieniać od środka. Ma zmieniać nasze myślenie. Bóg pragnie, byśmy weryfikowali to wszystko, w co wierzymy. Jak to powiedział święty Paweł – Jeśli komuś się wydaje, że coś wie, to jeszcze nie wie, jak trzeba wiedzieć. (1Kor 8,2). Warto wierzyć Pawłowi, bo mówi on to z własnego doświadczenia.