Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, skarcił Piotra: „Szatanie, odejdź ode Mnie! Bo nie myślisz po Bożemu, ale po ludzku”.

Skarcił Piotra. Czy rzeczywiście Piotra?

Jedną rzeczą jest czyjaś toższamość, inną – przekonania. Tożsamości się nie zmienia. Przekonania – tak.

Szatan wkłada nam do głowy różne przekonania. To, jak żyć. Co znaczy wieść szczęśliwe życie. My je przyjmujemy jak swoje.

Piotr bez mrugnienia okiem wyraził tę szatańską perspektywę. Kuszącą Jezusa. Nic złego się nie wydarzy. Wszystcy będą szczęśliwi. Tak, przez Piotra przemawiał Szatan.

A zamiast szczęśliwego życia wkrada sie pustka, beznadzieja, śmierć.

Bo kto chce ocalić swoje życie, straci je.

Boża mądrość. Boża miłość. Nie nakaz.